Telefoon: 06-83250898 of e-mail: info@toereendfriesland.nl
Het jaar is 1935. De top van Citroën heeft een opdracht: bouw een auto voor het Franse platteland. Niet voor de rijke Parijzenaar, maar voor de boer die zijn waren naar de markt moet brengen. De eisen zijn legendarisch in hun eenvoud: vier wielen, een dak, vijftig kilo aardappelen én een mand eieren zonder dat ook maar één ei breekt.
Hoofdontwerper Pierre-Jules Boulanger voegde daar één eigen eis aan toe: als ik mijn hoed ophoud, moet ik nog comfortabel rijden. De 2CV werd ontworpen voor mensen, niet voor showrooms.
In 1948 werd de 2CV gepresenteerd op het Parijse autosalon. De reacties waren gemengd, zacht uitgedrukt. Journalisten spraken van een "regenscherm op vier wielen" en "de lelijkste auto ter wereld." Eén fotograaf fotografeerde hem bewust naast een varken, als grap. Citroën reageerde niet. Ze namen gewoon de bestellingen op.
Want het publiek snapte hem wél. Niet omdat hij mooi was, maar omdat hij precies deed wat beloofd was. Hij reed. Hij was goedkoop in gebruik. Hij ging overal over. En hij kon zo een klein beetje mee deinen met de hobbels in de weg, alsof hij je in slaap wiegt.
In Nederland kreeg hij al snel een bijnaam die bleef kleven: de Lelijke Eend. Een scheldnaam die werd omhelsd. Want wie een eend reed, reed hem met trots.
"Je kan niet snel in een eend. En dat is precies de bedoeling." Onbekende eigenaar, ergens langs een Friese dijk
Moderne auto's proberen de weg uit je bewustzijn te wissen. Je zit in een geluidloze capsule, het dashboard piept, een scherm vertelt je wat je moet doen. Je rijdt, maar je beweegt niet echt.
In een 2CV is dat anders. Hier voel je de weg. Letterlijk. De unieke vering met lange veren en zachte ophanging zorgt ervoor dat de auto bij elke bocht een beetje naar de zijkant kantelt, maar stabiel blijft. Het is een deining, geen onbeheersbaar gewiemel. Je rolt eerder dan dat je rijdt.
Schakelen doe je met een stang die recht uit het dashboard steekt en horizontaal voor- en achteruit beweegt. Het ziet er vreemd uit, het voelt even vreemd aan, en dan voelt het als thuiskomen. Geen verstopte hendel tussen de stoelen, gewoon rechtuit.
Bij mooi weer rolt het gehele dak naar achteren. Niet een schuifdak, maar het hele dak. Ineens zit je in een cabrio die geen cabrio is. De zon, de wind, het geluid van de weg: alles komt erbij. Dit is geen feature, dit is een gevoel.
De luchtgekoelde tweecilinder boxermotor klinkt als niets anders. Een soort zacht brommelend gespin, als een grote tevreden kat. Geen ronkend motorgeweld, geen gefluister van een elektromotor. Gewoon een vriendelijk geluid dat zegt: ik rij, ik ben er, maak je geen zorgen.
Er is geen betere plek om in een 2CV te rijden dan Friesland. De stille dijkwegen, de open polders, de dorpjes waar de tijd een andere versnelling heeft: het past perfect bij het tempo van de eend. Je hoeft nergens snel te zijn. Je hebt alle tijd.
Bij Toer Eend Friesland rijden drie 2CV's: Yfke, Renske en Johannes. Johannes heeft zelfs meegereden in een echte Elfstedentocht en is de enige 2CV in Nederland met dat verhaal. Elke eend heeft zijn eigen karakter, zijn eigen kleur, zijn eigen kleine eigenwijsheden.
Stap in, kap open, en laat Friesland aan je voorbijrollen. Het is de beste manier om te begrijpen waarom miljoenen mensen wereldwijd dol zijn op dit kleine, simpele, lelijke-mooie autoatje.